Ik hoorde deze TED talk en hoorde een antwoord dat me meteen aansprak. Luister je mee?
Het verhaal van de chirurg die dacht dat hij ‘goed genoeg’ was en bijkomende hulp onnodig was.
In de TED talk vertelt de chirurg over zijn carrière. Hij was goed. Ervaren. Gerespecteerd. Iemand waarvan je denkt: die heeft echt alles gezien. En op een bepaald moment begon hij zichzelf een ongemakkelijke vraag te stellen:“Kan ik nog beter worden?”
Niet: ben ik goed? Maar: word ik nog beter?
Hij merkte dat hij al jaren op hetzelfde niveau draaide. Geen ramp. Maar ook geen groei.
Dus deed hij iets dat tegen zijn trots inging. Hij vroeg een voormalige professor – intussen met pensioen – of die hem wilde observeren tijdens een operatie.
Die eerste ingreep ging perfect. Hij dacht: oké, dat was het dan. Hij zal niks te zeggen hebben. Maar na afloop kwam die professor met… een hele pagina vol aantekeningen. Niet over grote fouten. Maar over kleine dingen. “Heb je gemerkt dat het licht tijdens de ingreep wegdraaide?” “Nog iets,” zei hij. “Je elleboog gaat soms omhoog. Dat betekent dat je niet volledig in controle bent.” Dat soort details.
Het was een totaal ander niveau van kijken. En na twee maanden voelde hij zich opnieuw beter worden. Na een jaar zag hij zijn complicaties dalen. Het was pijnlijk. Hij vond het niet fijn om geobserveerd te worden. En soms werd hij eerst slechter voor hij beter werd.
Maar hij had iets ontdekt dat hij niet meer kon ontkennen: Je kan uitstekend zijn… en toch vastlopen. Niet omdat je niet slim genoeg bent. Maar omdat je jezelf niet ziet.
En nu maak ik graag de link met schrijvende professionals
Net bij professionals. Mensen met kennis. Met ervaring. Met een verhaal. Mensen die al jaren spreken, trainen, coachen, ondernemen, leidinggeven. En die dan plots een boek willen schrijven.
Ze denken: “Ik heb toch alles al in mijn hoofd? Ik moet het enkel uitschrijven.”
Tot het document openstaat.
Tot je de eerste hoofdstukken schrijft.
Tot je herschrijft.
Tot je twijfelt.
Tot je begint te schuiven met structuur.
Tot je ineens alles te veel vindt of net te weinig.
Tot je hoofd honderd richtingen uitgaat.
En dan gebeurt het stille drama:
Je stopt niet omdat je niks te vertellen hebt. Je stopt omdat je geen externe ogen hebt. Omdat je te dicht op je eigen materiaal zit.
Omdat je voelt dat het “niet klopt”…maar niet ziet waar het wringt.
Waar een schrijfcoach je kan bij helpen
Een schrijfcoach is geen ghostwriter. Geen redder. Geen juf met een rode pen. Een schrijfcoach is jouw externe blik. Iemand die ziet wat jij niet meer ziet.
- Waar je verhaal afhaakt.
- Waar je structuur lekt.
- Waar je te veel weet en te weinig zegt. De lezer zit niet in je hoofd ;).
- Waar je jezelf inhoudt.
- Waar je boek al schittert… maar jij het nog niet durft te zien.
En vooral: iemand die je helpt het terug op te bouwen.
Zodat je niet blijft hangen in versie 3. Of in een map vol losse hoofdstukken.
Of in een boek dat een fantastische basis heeft… maar nooit af geraakt.
Het gaat niet om hoe goed je nu bent
Dat is het punt. Het gaat om hoe goed je nog gaat worden. En daar zit het verschil tussen:
“Ik heb ooit een boek geschreven.” en “Ik heb een boek geschreven dat mijn werk draagt, verdiept en versterkt.”
Dus… als jij dit herkent
Als je al maanden denkt:
“Ik moet eraan beginnen.”
Of:“Ik ben begonnen, maar ik zit vast.”
Of:“Ik heb zoveel materiaal, maar het wordt geen boek.”
Dan is dit misschien het moment – net tijdens de zomervakantie?- om jezelf niet alleen te laten ploeteren.
Je mag hulp inschakelen. Niet omdat je het niet kan.
Maar omdat je voelt: je boek verdient beter. Je kan hier meteen een call inboeken.
met warme, doch coachende groet,
PS Wil je even aftoetsen waar jij zit in je proces? Stuur me gerust een berichtje.
Dan kijken we samen, zonder druk, zonder verkooppraat, wat je nodig hebt om vooruit te geraken.
PSS Vanaf halverwege juni 2026 stop ik de samenwerking met Vlaio voor de KMO portefeuille. Als je er nog gebruik van wil maken, het kan nog net.
